czwartek, 19 czerwca 2014
Rozdział 17
- Obyś, była ciekawa. - pogroził powieści palcem. Zaraz po tym Ponte uderzył się otwartą dłonią w czoło. - Gadam do książki. - wymamrotał i ruszył w stronę kuchni. Nalał tam sobie soku, a później skierował się do swojej sypialni. Z westchnieniem opadł na łóżko. Otworzył na pierwszej stronie i podrapał się po głowie. - Dobra, dasz radę. - upił łyk napoju i zabrał się za czytanie. Co chwilę zmieniał pozycję, nie mógł znaleźć sobie miejsca. Po przeczytaniu pięćdziesięciu stron wstał by rozprostować nogi. Przeszedł się kilka razy wokół łóżka. Zamrugał parę razy, gdyż oczy piekły go jak nigdy wcześniej. Rozmasował bolący kark. Pokręcił się trochę po pokoju, pod pretekstem poszukania zakładki do książki. Oczywiście nie znalazł jej, więc usiadł na swoim miejscu ponownie. Otworzył powieść i jęknął ze zmęczenia.
- Okej, jeszcze siedemdziesiąt. Jutro rano osiemdziesiąt. Wtedy będzie dwieście. - pocieszył sam siebie i skierował wzrok na litery. Mrużył oczy, by lepiej widzieć i kręcił głową, by pozbyć się bólu. Sto dziewiętnaście, sto dwadzieścia, udało mu się. Ale to dopiero początek. Jeszcze kilkaset przed nim.
***
Stał oszołomiomy na środku korytarza. "A ja ciebie nie". Jej słowa odbijały się w uszach Leona. Starając się nie wzbudzać podejrzeń, udał się do sali muzycznej. Rozejrzał się.
- Nie kocha mnie. - szepnął rozpaczliwie. Co miał zrobić? Wyznał jej miłość, a ona go odrzuciła. Skłamała? Oczywiście, że tak, ale on nie wiedział. Uderzył parę razy w klawisze keyboardu. Iść i walczyć? Ale po co, skoro go "nie kocha"? Odpuścić i sam siebie skazać na porażkę? Jak nie zrobi, będzie cierpiał. Przeszedł się kilka razy po pomieszczeniu. Odpuścić, czy walczyć? Udawać, że nie kocha, czy być prawdziwy? Sytuacja bez wyjścia. Nic się nie da zrobić. A może jednak? Nie, jednak nie. Nic, pustka. Ale jednak, coś do niej ciągnie. Bo miłość nie odpuszcza.
***
Usiadła pod ścianą. Minęło czterdzieści minut, dwie sekundy, trzy sekundy... Po co to liczyć? Lekcji nie skróci. W końcu zadzwonił dzwonek, którego włoszka wyczekiwała jak na zbawienie. Z sali od tańca wyszedł Marco, któremu Gregorio kazał akompaniować na zajęciach. Nareszcie skończył. Podbiegł do niej, może teraz uda im się porozmawiać? Uśmiechnęła się do niego, gdy usiadł obok niej.
- Chciałeś pogadać. - zaczęła Cauviglia, bawiąc się materiałem wzorzystej spódnicy. Kiwnął głową i ułożył sobie w głowie, co ma jej powiedzieć.
- Chciałem przeprosić... - oznajmił meksykanin. - Bo nie sprawiedliwie osądziłem Leona, nie powinienem był. Przecież masz prawo przyjaźnić się z kim chcesz. - zakończył. Czuła się... Zawiedziona? Tak, właśnie tak. Może za bardzo się zaangażowała, a Leon się pomylił? Nie pomylił, ale ona nie wiedziała. Uśmiechnęła się smutno, by nie dać po sobie nic poznać.
- Nic się nie stało. - odparła Francesca. Brunet uśmiechnął się w podzience.
- Cieszę się, że między nami jest jak dawniej. - wyznał. "Jak dawniej" Ona wolałaby inaczej. Przytulił ją, informując, że ma zajęcia i odszedł. Zostawił ją samą z jej wątpliwościami.
***
Weszła do szkoły i trzasnęła szklanymi drzwiami, zwracając uwagę wszystkich obecnych. Ferro chciała wyładować swoją złość. Na kogo? Federico, który się nią, jak uważała zabawił. Usiadła na parapecie i włożyła słuchawki na uszu. Przymknęła oczy, by uniknąć rażącego słońca.
Zaraz za blondynką do studio wkroczył zamyślony włoch. Co chwilę wpadał na kogoś, jakby w ogóle nie kontaktował co się dzieje wokół niego. Stanął na środku holu, torując przejście i rozejrzał się. Podszedł w końcu do szczupłej postaci z różowymi słuchawkami, siedzącej na parapecie. Siadł obok niej. Zdegustowana przeniosła wzrok na okno.
- Ludmiła... - zaczął, by spojrzała na niego. Zero reakcji. Więc powtórzył. Znowu nic. Dotknął jej ramienia, a ona podirytowana spojrzała na niego. - Dasz mi wytłumaczyć? - zapytał łagodnie Federico. Dla spokoju pokiwała głową. - Ja po prostu się zastanawiałem. No bo zobacz: najpierw zabroniłem Mary się z wami spotykać, a potem sam zaprzyjaźniłem się z tobą. Musiałem to sobie tylko poukładać. - wyjaśnił. Westchnęła. Spojrzała w jego oczy, mówił prawdę. Na pewno. Przez chwilę zawahała się. Po paru sekundach, które dla niego trwały wieczność, zapytała:
- Dlaczego na początku tak mnie nienawidziłeś? - spojrzała mu prosto w oczy. Zobaczył w nich ból. Ból, który wywołało jego zachowanie. Czuł się winny, bo był.
- Nie znałem cię po prostu. Teraz już wiem, że jesteś wyjątkowa na swój sposób. Przepraszam. - odparł włoch. Trochę się rozchmurzyła na słowa przyjaciela. Wzięła głęboki oddech.
- Federico...
poniedziałek, 16 czerwca 2014
Rozdział 16
-Co ty tu robisz?-zdziwiła się włoszka robiąc krok do tyłu.
-Chciałem z tobą pogadać. I to pilnie.-serce zaczęło jej kołotać jak zwariowane.
-O czym?-uśmiechneła się lekko widząc jak zdenerwowany tarmosi swoje dłonie.
-O nas. Znaczy o naszej przyjaźni.-wydukał obserwując jej rekacje.
-Słucham-uniosła brew.
-Ja...-cofnęła się jeszcze kawałek wpadając na czyjąś klatkę piersiową.
-On teraz idzie ze mną.-słysząc głos nauczyciela tańca natychmiast odskoczyła.
-Przepraszam bardzo...-spojrzała bałagalnie na nauczyciela.
-Ty. Pogadamy później.-wskazał na nią, następnie przesunął palcem na chłopaka.-ty, idziesz ze mną. Potrzebuje akompaniatora. Natychmiast.
-Ale ja...-zająkał się.
-Nie ma żadnego ale. Za mną natychmiast.-ruszył w kierunku sali, a Marco momentalnie pobiegł za nim.
-Oj, chyba się nie dowiem co chciał.-westchnęła podchodząc do automatu. Wrzuciła kilka monet do maszyny, uśmiechając się do siebie samej. Wstukała kombinacje cyfr, po czym wyjęła batonika.-to było dziwne.-powiedziała, po czym wzięła wafelka do ust.
***
Siedziała na parapecie przecierając oczy od łez. Czuła się strasznie, źle było jej z tym jak potraktowała chłopaka. Ścisnęła dłonie, podnosząc głowę i zwracając wzrok na sufit. Podciągnęła nogi pod brodę i delikatnie rozchyliła usta łkałąc.
-Violetta.-poczuła dłoń na swoim ramieniu.-chciałem porozmawiać.-ukucnął przy niej.
-Ale ja nie chcę.-próbowała uspokoić głos.-cześć-Szybko poderwała się z miejsca i ruszyła w głąb korytarza.
-Viola! Czekaj!-chwycił ją za nadgarstek i obrócił do siebie.-daj mi chwilę.
-Nie Leon. Ja wiem, że cię skrzywdziłam. Dlatego uważam, że dość już tego.-zacisnęła powieki.
-Daj mi powiedzieć. Było mi ciężko, ale ja... Nie mam ci niczego za złe. Według mnie możemy zacząć od nowa.-ujął dłońmi jej zziębięte ramiona.
-Nie. Nie.-potrząsła gwałtownie głową, a samotna łza wpłynęła jej z oka, zostawiając po sobie mokrą smugę.-Ja nie mogę. Ty i tak tego nigdy nie zapominisz. Nie będę cię krzywdzić. Sprawowanie innym bólu już mnie nie bawi.-wyrwała mu swoje ręce i udała się wzdłuż ciemnego korytarza.
-Violetta!-krzyknął za nią-Ja cię kocham.-zatrzymała się na środku holu na wpół żywa, nie odwróciła się do niego. Czuła, że nie może się ruszyć. Wielka gula stanęła jej w gardle. Kolejna łza spłynęła po zaczerwienionym policzku. Przełknęła ślinę, próbując przyszykować zimny ton głosu i zacisnęła dłonie w pięści.
-Ja ciebie nie.-oznajmiła nie dając nic po sobie poznać.-przepraszam.-szepnęła, to już nie zabrzmiało tak pewnie. Przygryzła zdenerwowana wargę i pchnęła szklane drzwi, opuszczając pomieszczenie.
***
Zapukała delikatnie do drzwi i czekała zdenerwowana, tarmosząc bransoletkę. Po chwili usłyszała nieprzyjemne skrzypnięcie. Podniosła wzrok, delikatnie ogarniając sylwetkę chłopaka.
-Cześć.-spojrzała zawstydzona.
-Cześć.-podrapał się po głowie i nie wiedząc co zrobić uchylił bardziej drzwi.-może wejdziesz?
-Chętnie.-poprawiła torebkę i weszła na chłodny korytarz.
-Chcesz coś do picia?-krzyknął z kuchni trzaskając szafkami.
-Nie. Ja tylko na chwilę.-założyła kosmyk włosów za ucho i usiadła na kanapie w salonie. Chłopak wszedł jednak z dzbankiem mrożonej herbaty.
-To co cię tu sprowadza?-napełnił szklankę zimnym napojem.
-Widzisz. Trochę głupio mi o tym mówić, ale... Odniosłam wrażenie, że... Ostatnio chyba. Może tak trochę. Czy ty mnie Fede unikasz?-podniosła na niego wzrok, na co głośno westchnął.
-Ludmi. To nie tak jak myślisz. To jest strasznie zawiłe.-podniósł się z miejsca spacerując po pokoju dziennym.
-Czyli jednak. A ja myślałam. Zresztą nieważne.-chwyciła szybko torebkę i ruszyła w stronę wyjścia.
-Nie, czekaj! Ja ci wszystko wyjaśnie.-stanął z nią twarzą w twarz.
-Nic nie musisz mówić. Ja już się domyślam o co chodziło.-hamowała łzy.-zrobiłeś to żebyśmy zostawili Mary. Gratulacje, misja wypełniona. Teraz mnie zostaw.-naciągnęła nerwowo rękawy na dłonie.
-Nie. To nie tak.-przeczesał dłonią włosy.-To samo tak wyszło. Chodzi o to, że sam robię coś co zabraniam młodszej siostrze.
-To już jest rozrachunek między wami. Ja nie mam zamiaru stawać się powodem sporu. Wykorzystałeś mnie. Już wystarczy.-obróciła się na pięcie i trzasnęła za sobą drzwiami.
-Nie to nie tak.-jęknął bezradnie opadając na sofe.
***
Przejechała dłonią po grubych grzbietach ksiąg, szukając tej odpowiedniej. Jej wzrok błądził po tysiącach nieznanych tytułów szukając tego jedynego. ,,Makbet", gdzie on się podział. Westchnęła opierając palec na krawędzi lektury i wysunęła ją delikatnie spośród wielu innych.
-Jest.-odrzekła zadowolona z siebie. Jednak jej mina zrzedła widząc osobę po drugiej stronie regału. Szybko wepchnęła książkę w jej poprzednie miejsce i odetchnęła z ulgą. Jednak książkę tym razem trochę szerszą ktoś wyjął.
-Nie myśl sobie, że cię nie widziałem.-uśmiechnął się. Wyjęła z powrotem dzieło literackie.
-Ja już znalazłam co potrzebowałam.-ruszyła na koniec rzędu z książkami.
-Ja też.-spojrzała na jego ręce i zaśmiała się w duchu widząc, że trzyma w dłoni jedną najgrubszych książek z całej półki. Którą wyjął tylko po to żeby ją widzieć.
-Nie wierzę, że ją przeczytasz.-odparła zdegustowana.-A szkoda, bardzo fajna jest.
-Przeczytam.-odpowiedział zaczepnie.
-Jezu. Przestań! Zachowuj się trochę.-przewróciła oczami.
-I kto to mówi?-parsknął pod nosem. Ta jednak tylko zaczerwieniła się ze złości i odpuściła zaciskając pięści oraz ruszając do bibliotekarki. Przyjrzał się jej i spojrzał jak wychodzi przez drzwi biblioteki. Następnie podszedł do lady i spojrzał na posiwiałą staruszkę w okularach.
-Dzień dobry.
-Dzień dobry.-powiedziała zabierając książkę.-Do 17 czerwca.-podbiła kartę i oddała lekturę.
-Dziękuję. Do widzenia.-wyszedł z budynku i stanął na ulicy.Spojrzał na książkę która była jedyną deską ratunku na nawiązanie kontaktu z hiszpanką.
-Hmm. Uczeń Diabła.-spojrzał w niebo.-ostatnia próba.-westchnął.-A może nie?-szepnął do siebie niesłyszalnie.
czwartek, 12 czerwca 2014
Rozdział 15
- Vilu, ja zapomniałam, że mam zajęcia z Beto. Poradzisz sobie? - już odchodziła, nie czekając na odpowiedź. - Super. Pa! - delikatnym ruchem popchnęła ją w stronę Leona, tak że szatynka zderzyła się z nim. Dalej Ludmiła obserwowała sytuację zza filaru. Szatyn położył dłoń na ramieniu zapłakanej Violetcie.
- Wszystko okej? - spytał z troską, chociaż wcale nie chciał pokazać, że się o nią martwi. Pociągnęła nosem.
- Tak. Ja muszę już iść. Przepraszam, że na ciebie wpadłam. - oznajmiła Castillo i już miała się odwrócić. On jednak jej nie pozwolił, chwytając za nadgarstek i odwracając w swoją stronę. Położył dłoń na jej podbródku, tym samym zmuszając by na niego spojrzała. Zamrugała parę razy, aby odzyskać ostrość widzenia.
- Płakałaś? - zapytał cicho, a ona tylko pokręciła głową, bo nie mogła wydobyć słowa. - Przecież widzę, że coś jest nie tak. - spojrzał w jej oczy. Ona znów pokręciła głową. Westchnął. Wyrwała rękę z jego uścisku i starła dłonią łzy, rozmazując przy tym makijaż.
- Przepraszam. - szepnęła i odwróciła się. Wołał ją, ale bez skutku. Doszła do przyjaciółki i wzięła ją pod ramię. Pociągnęła ją w stronę auli.
- Kobieto! Niebiosa ssyłają ci dar, on chce z tobą gadać, a ty odchodzisz? Violetta! - lamentowała Ferro. Szatynka nie zważając na jej słowa, szła dalej. To było dla niej zatrudne, nie chciała znów go zranić. Myślała, że tak będzie lepiej. Ale robiła krzywdę i sobie i jemu.
***
Rudowłosa przewróciła się na drugi bok nie otwierając oczu. Jej błogi sen, popsuł dzwonek do drzwi. Zmarszczyła brwi.
- Kogo niesie? - spytała samą siebie. Narzuciła szlafrok i zbiegła po schodach. Z westchnieniem nacisnęła na klamkę. Za drzwiami stał jej uśmiechnięty od ucha do ucha chłopak.
- Cześć. Czemu jeszcze nie ubrana? - zapytał zdziwiony. Torres ułożyła mu dłonie na ramionach. - Broadway, jest środa! Jedyny dzień w tygodniu, kiedy mamy na popołudnie i kiedy mogę się wyspać! - delikatnie nim potrząsnęła. Brazylijczyk zaśmiał się cicho i zdjął jej ręce.
- Wysłałem ci wiadomość. - oznajmił przez śmiech. Westchnęła.
- A nie pomyślałeś, że na noc wyciszam telefon? - zapytała, jakby to było oczywiste. Uśmiechnął się do niej i popchnął delikatnie w stronę łazienki.
- Idź się ubierz, za chwilę wychodzimy. - poinformował ją. Zrezygnowana i pewna, że ze spania już nici udała się do swojej sypialni. Wyjęła z szafy dżinsowe szorty i miętową koszulkę.
- Lepiej nie zakładać sukienki. Jak on coś wymyśli, to nigdy nie wiadomo. - mruknęła sama do siebie, gdy wciągała na nogi spodenki. Włosy związała w kucyka i zeszła do niego na dół. Chłopak siedział na kanapie i przeskakiwał po kanałach w telewizji. Zaśmiała się.
- Nie za wygodnie ci? - zapytała przez śmiech Camila. Uśmiechnął się i wyłączył telewizor. Wstał i podszedł do niej.
- Ślicznie wyglądasz. - oznajmił. Zaśmiała się.
- Ja zawsze ślicznie wyglądam. - odparła, a następnie opuścili jej dom.
Po krótkim spacerze, dla dziewczyny dość wykańczającym doszli na piękną polanę. Wszędzie rosły kwiaty, a na środku leżał koc z piknikowym koszem. Camila obeszła polanę dookoła z uśmiechem na twarzy.
- To dla mnie? - zapytała z niedowierzaniem. Pokiwał głową.
- Tylko i wyłącznie. - odrzekł. Zaśmiała się. Usiedli na kocu i zaczęli karmić się nawzajem różnymi przysmakami. W pewnym momencie rudowłosa włożyła rękę do kosza i wyjęła z niego, średniej wielkości pojemnik. Sprawdziła jego zawartość, a gdy już wiedziała uśmiechnęła się szeroko.
- To są te ciasteczka, które wczoraj twoja mama podała na deser! - krzyknęła szczęśliwa i włożyła sobie odrazu dwa do ust. Zaśmiał się i wyrwał jej pudełko z ręki.
- Tak, zostało jeszcze trochę. - odparł i zjadł jedno ciastko. Gdy Torres przełknęła to co miała w ustach, ziewnęła. Brazylijczyk zaśmiał się cicho.
- No nie mów, ze się nie wyspałaś. - spojrzał na nią i uniósł brwi.
- No ciekawe przez kogo. - powiedziała z ironią. Oczywiście, że chodziło jej o Broadwaya. Uśmiechnął się przebiegle.
- Tak mama lubi wieczorem dużo gadać. - przytaknął, a ona pokręciła głową z dezaprobatą. Obydwoje zaśmiali się. Objął ją ramieniem i tak zaczął się ich wspólny poranek.
***
Zdyszana włoszka wbiegła do studio. Rozejrzała się po korytarzu. Nie było go. Westchnęła i usiadła na pufie w kącie pomieszczenia. Co chwilę drzwi się otwierały, a ona za każdym razem spoglądała w tę stronę. Za którymś razem do szkoły wkroczyła hiszpanka. Pomachała przyjaciółce przyjaźnie, a Cauviglia wyrwana z myśli odmachała jej niemrawo. Natalia zmarszczyła brwi i podeszła do niej.
- Czemu tak słabo kontaktujesz? - zapytała i zaśmiała się, gdy Francesca rozglądała się po korytarzu.
- Co? - jeszcze raz obróciła głowę. - Nie widziałaś Marco? - przeniosła wzrok na rozbawioną Perrdio. Wtedy, dostrzegła meksykanina przy wyjściu od sali Angie. - Zresztą, nie ważne. Pa! - krzyknęła zgarniając torbę i biegnąc w jego stronę. Brunetka patrzyła na nią chwilę ze śmiechem, ale zauważyła, że razem z Marco, Ponte wyszedł z sali muzycznej. Przerażona kucnęła za fotelem, na którym siedziała.
- Może mnie nie zauważy. - szepnęła sama do siebie. Naszczęście, została nie zauważona, gdyż Maxi udał się do męskiej toalety. Odetchnęła i na palcach podeszła do szafki, wyjąć książki. Już miała ją zamknąć, gdy drzwi od łazienki uchyliły się, a w nich stanął brunet. Szybko trzasnęła drzwiczkami i wpadła do sali od tańca.
- Raz, dwa... - Gregorio spojrzał na Natalię. - Natalia, co ty tu robisz? - spytał groźnie. Zająknęła się.
- Bo ja... Nie zostawiłam tu torebki? - rozejrzała się po klasie. Mężczyzna pokręcił przecząco głową.
- Nie ma tu żadnej torebki! Przeszkadzasz mi w zajęciach! - krzyknął i uderzył piłeczką o magnetofon. Aż wzdrygnęła się. Kątem oka, zobaczyła postać w czapce, wchodzącą do sali muzycznej. Odetchnęła z ulgą.
- Do widzenia! - wrzasnęła wychodząc z pomieszczenia. Zmęczona ciągłym bieganiem, podeszła do automatu, by kupić sok. Wrzuciła monety i wcisnęła przycisk. Rozejrzała się po korytarzu, a w drzwiach klasy muzycznej stał Maxi. Perrdio zaklnęła pod nosem i stanęła za filarem, wcześniej zabierając puszkę z napojem. Brunet kupił batonika i skierował się do auli. Wymijał po drodze kolumnę, więc dziewczyna przesunęła się na jej drugą stronę. Wszedł do pomieszczenia, a ona spokojnie udała się na zajęcia.
***
Brunetka stała już parę metrów od Meksykanina, ale ogarnął ją strach. Co ma powiedzieć? Jak zacząć? "Hej, Marco. Kochasz mnie?" Nie, przecież to głupie. Przez parę sekund biła się sama ze sobą. Nie wiedziała, jak mu powiedzieć, i co najważniejsze - co powiedzieć? Że też go kocha? Czy, że to tylko zauroczenie? Już miała się wycofać, gdy ktoś złapał ją za nadgarstek. Poczuła woń perfum, tylko on takie ma. Przymknęła na chwilę powieki, rozkoszując się jego kojącym dotykiem.
- Francesca. - powiedział odwracając ją w swoją stronę.
- Marco. - rzekła i spojrzała mu prosto w oczy.
***
Włoch położył się na sofie. Do zajęć jeszcze trochę czasu. Westchnął głęboko i przymknął powieki. Może Mary ma rację? Może nie powinien zbliżać się do Ludmiły? Zabronił siostrze, a sam co robi? Sam zaprzecza sobie. Przewrócił się z pleców na brzuch. Co zrobić? Zaufał Ferro. Okazała się być sympatyczna, zupełnie inna niż myślał. Pozory mylą? Ależ oczywiście. Może pozwolić Mary się z nią przyjaźnić? Czy zerwać kontakty z Ludmiłą? Co zrobić? Jaki ruch wykonać? Zaufać siostrze i pozwolić iść do Ludmiły? Ale nie znał Maxiego i Violetty. Przestać zadawać się z Ferro i dawać dobry przykład? Wszystko za trudne. Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi. Co zrobić? Jak?
poniedziałek, 9 czerwca 2014
Rozdział 14
Przeciągnęła szczoteczką po rzęsach, nadając im wyrazistości. Jeszcze pociągnięcie szminką, odgarnąć włosy i delikatnie poprawiła sukienkę. Znowu zerknęła w lustro. Może zbyt elegancko? Nie za śmiało? Wzięła wacik i wytarła czerwone usta, nanosząc trochę błyszczyku. Nie chciała wyglądać na nie kulturalną, czy też roznagliżowaną. Sukienka była za kolano, nie powinna wzbudzać żadnych nie miłych stwierdzeń. To była jej pierwsza kolacja u rodziców Brodwaya i chciała wypaść wręcz doskonale. Spojrzała na zegarek jej chłopak powinien już tu być. Ani się obejrzała, a zadzwonił dzwonek. Szybko zgarnęła buty i zbiegła na dół. Kiedy znalazła się na parterze wzięła głęboki wdech i ruszyła powoli w stronę drzwi ubierając obuwie. Stanęła na równe nogi i otwarła drzwi. Ciemnoskóry chłopak stał w nich, był ubrany w koszulę w kratkę, jeansy na które opadały granatowe szelki. Na głowie miał kapelusz, a w dłoni bukiet kwiatów.
-Możemy już iść?-zapytał przyglądając jej się uważnie z wielkim uśmiechem na twarzy.
-Jasne.-chwyciła z szafki torebkę i trzasnęła drzwiami.
-Nie denerwuj się. Nie ma czym.-objął ją w pasie prowadząc przed siebie.
-Łatwo ci mówić.-westchnęła głośno.
-Spokojnie. Będę cały czas przy tobie. Moi rodzice nie są tacy straszni.-uśmiechnął się.-chyba.
-Ej słyszałam.-oburzyła się.-nie idę!-stanęła na środku drogi.
-Idziesz, idziesz.-ciągnął ją w przód. Otworzył drzwi do domu i wszedł pewnie do środka, prowadząc ją za sobą.
-Już jesteśmy.-powiedział opierając się w drzwiach do kuchni. Pachniało pięknie. Zza jego pleców wyłoniła się niewiele niższa dziewczyna. Mama chłopaka odwróciła się uśmiechając się promiennie.
-No nareszcie.-rozłożyła ręce podchodząc bliżej. Chłopak powielił jej gest, jednak kobieta minęła go przyciskając do siebie Camilę.-Ty pewnie jesteś Camila, Brodway wiele nam o tobie opowiadał. Nareszcie mam okazję cię poznać.
-Ja również się cieszę, że mogłam panią spotkać.-uśmiechneła się serdecznie.-pięknie pachnie. Może w czymś pomóc?
-Jeśli chcesz, to oczywiście.-rudowłosa spięła włosy i założyła fartuch podchodząc do kuchennego stołu. Brodway uśmiechnął się.
-To ja lepiej pójdę do taty.-odwrócił się wychodząc z pomieszczenia.
***
Weszła do sali przyglądając się osobą rozciągającym się przed lekcją z Gregorio. Zrezygnowana włoszka westchnęła i ruszyła w stronę sali Angie.
-To tu też jej nie ma? Dziękuję Beto!-Zdenerwowany Marco szybko rozsunął drzwi auli. Podbiegł do Naty, która była bardzi zajęta pisaniem jakiegoś zadania domowego.
-Naty była tu Fran?-stanął nad nią.
-Nie nie widziałam jej tutaj, ale chyba szła do sali tańca.-uśmiechnął się i ucałował ją w policzek.
-Dziękuję ci bardzo!-zaśmiał się biegnąc do sali Gregorio.
Wyszła od Angie która bez przerwy, opowiadała o nowym ćwiczeniu, które planowała przeprowadzić. Westchnęła zrezygnowana i weszła do klasy Beto.
-O! Pomogę!-złapała lecący kontrabas.
-Ooo. Dziękuję Fran! Czekaj miałem gdzieś tutaj karteczkę! Miałem sobie coś przypomnieć!-przewracał wszystko na biurku.-O jest!-uniusł wesoło kolorową karteczkę.-acoram ęic łakuzs!
-Co?! O co chodzi?
-Przepraszam ta karteczka to chyba na odwrót!-obrócił ją i podrapał się po głowie.-Marco cię szukał!
-Co?! Naprawdę?! Gdzie on jest?-spojrzała na nauczyciela z nadzieją.
-Chyba poszedł do auli!-wepchnęła kontrabas w ręce profesora muzyki i wybiegła z klasy.
Pchnął drzwi do sali Angie i rozejrzał się, nawet nie pytał. To była ostatnia sala jaka mu została. Ale tutaj również jej nie było. Założył bezradnie ręce na uda i spojrzał spod grzywki na nauczycielkę. No trudno, pewnie nie ma jej w szkole. Zamknął delikatnie drzwi i wyszedł ze szkoły.
-Jak to był? To gdzie poszedł?-zdziwiła się patrząc na hiszpankę.
-Zapytał o ciebie i poszedł do sali Gregorio.-westchnęła powtarzając to po raz kolejny.
-Pytał o mnie?-uśmiechneła się.-gdzie poszedł?
-Jezu, przestańcie mnie pytać i użyjcie telefonu. O którym między innymi się teraz uczę. Wiedziałaś, że Edison tylko opatentował żarówkę, a nie ją wynalazł?-zajrzała do książki. Włoszka przewróciła oczami i otwarła torebkę. Odwróciła się od przyjaciółki i zrobiła kilka kroków w przód ściskając telefon w dłoni.
***
Przeciągnął się zaspany, nawet nie pamiętał kiedy wrócił do domu. Najpierw ten film, potem poszli do restauracji i na końcu jeszcze ją odprowadził pod dom. Zrzucił nogi na podłogę i przeczesał dłonią włosy, próbując podnieść się do pozycji siedzącej. Drzwi otwarły się z hukiem, a do pokoju weszła zaspana Mary.
-Co to wczoraj miało być?-zdziwiła się obserwując brata.
-O co ci chodzi?-przyłożył butelkę wody do ust biorąc łyka.
-O Ludmiłę! Najpierw mi robisz wykłady, że nie mam się z nią zadawać, a potem co sam robisz?-zakrztusił się wodą. Odkaszlnął. Mary ma rację. Dziwnie się zachował, ale to tak samo wyszło.
-Ja jestem starszy! Mogę robić co chcę!-wstał ubierając koszulę.
-Aha. To się zastanów trochę! Co ty wogóle odpierdalasz?! To są moi znajomi! Nie możesz mi ich zabrać!-krzyknęła z histerią.
-Jak ty wogóle się do mnie odzywasz?! Wyjdź! Powiedziałem wyjdź!-jego siostra spuściła załzawioną twarz i opuściła pokój brata. Ten kopnął za nią w drzwi i odpadł z krzykiem na łóżko.
***
Usiadła wygodnie na parapecie rozprostowując nogi. Ziewnęła zmęczona i otwarła podręcznik od historii. Nudy... Po chwili gwałtownie odwróciła się kiedy ktoś wskoczył z rozmachem obok niej... Maxi. Zacisnęła zęby, lepiej było jej nie denerwować kiedy się nie wyspała. Czemu go przprosiła? Oczywiście głupia ona nie wiedziała, że wyglądało to na rozpoczęcie znajomości. Miała w tamtego dnia zbyt dobry humor. Owszem stwierdziła, że musi go przeprosić, bo nie zasłużył sobie na takie traktowanie i jeszcze ten nie miły tekst z internetem. Nie chciała się z nim odrazu przyjaźnić. To miały być tylko przeprosiny. Przewróciła oczami i spojrzała w jego kierunku.
-Co chcesz?-warknęła, zamykając podręcznik.
-Przyszedłem do ciebie, ale widzę, że ktoś tutaj nie w humorze.-poprawił czapkę i podkurczył nogi.
-To, że cię przeprosiłam nie oznacza, że się przyjaźnimy. Poprostu nie miło cię potraktowałam, później tego żałowałam i wyszło jak wyszło. Daj mi spokój!-wrzasnęła ściskając w dłoniach książkę.
-Spokojnie. Wiedziałem, że tak będzie ktoś wtedy miał zbyt dobry humor. Nie spodziewałem się, że zaczniemy odrazu jakąś wielką przyjaźni, ale myślałem, że chociaż dasz mi szansę. Zastanów się kto tu jest tym złym!-zdenerwował się.
-Przestań! Przestań we mnie wzbudzać poczucie winy! Nie chcę się z tobą zadawać, bo to właśnie wy jesteście ci źli! Zobacz nikt nie chce mieć z wami nic wspólnego! Fede chodzi za Ludmiłą, tylko po to, żebyście odczepili się od Mary! Leon nie chce widzieć Violetty na oczy i ja ciebie też! To nie ja biegam pijana po ulicy, nie przedrzeźniam ludzi i nie mam na wszystko wyjebane! Daj mi spokój! Nie chcę być taka jak wy! A tak wogóle to załuję, że cię przeprosiłam.-szepnęła i odeszła z łzami w oczach. On mocno przygryzył wargę... Wręcz do krwi i odbiegł w całkiem innym kierunku.
***
Violetta łknęła po raz kolejny przyciskując twarz do kolan. Leon ma lepsze towarzystwo, a ona musi to zaakcteptować. Miał jej dość, wkońcu nie robiła nic innego tyko go oszukiwała, albo nie? Może oszukiwała tylko Ludmiłę i Maxiego. Szlochnęła i usłyszała czyjeś kroki.
-Jezu!! Violetta, co ci się stało?-przestraszona Ludmiła przycisnęła ją do swojej klatki pierwsiowej.
-Ja już nie chcę być taka!-wyszeptała płacząc w nową bluzkę przyjaciółki.
-A wiesz, że ja chyba też?-uśmiechneła się delikatnie.
-Wiesz, że to nic nie zmienia.-Leon szedł korytarzem, ale zatrzymał się za ścianą słysząc głosy. Mocniej łkała.
-Nie płacz Violetta, nic się nie stało.
-Jak tak wogóle możesz mówić? Ja straciłam Leona! Byłam głupia i tyle, a teraz on i ta cała Fran... Przepraszam, ale to chyba przy was nie byłam sobą nie przy nim!
-Nie płacz.-przeczesała dłonią jej włosy.-zmienimy się. Ja też już nie chcę tak żyć.
-To nic nie da! Ja go zraniłam!-poderwała się z ławki. Poruszył się nie pewnie, rozglądając się na około i szybko się wycofał opierając się o ścianę.
-Viola! Czekaj!-blondynka przetrzymała ją za nadgarstek i spojrzała w oczy.-co się dzieje?
-Ja go chyba kocham.-mocno przycisnęła się do przyjaciółki, szukając wsparcia. Obejmowała ją mocno, chowając twarz w jej włosach łkała ciąż mocniej
czwartek, 5 czerwca 2014
Rozdział 13
- Dlaczego to tak boli? - spytała samą siebie Castillo. Przymknęła oczy i próbowała chociaż na chwilę zapomnieć o zmartwieniach.
- Leon, naprawdę muszę iść. - jęknęła, kolejny raz próbując wstać od stołu. Verdas złapał ją za nadgarstek i posadził na krześle obok siebie.
- Proszę... Jeszcze tylko jedna runda... - złożył ręce jak do modlitwy. Szatynka zaśmiała się.
- Dobra, ale ostatnia. - pogroziła mu zabawnie palcem. Leon uśmiechnął się zwycięsko. Pociągnął przyjaciółkę za rękę i ustawił ją po jednej stronie stołu do cymbergaja. Chciał odejść na swoje miejsce, ale jeszcze odwrócił się.
- Tym razem wygram. - stwierdził pewnie. Violetta przymknęła jedną powiekę.
- Przegrałeś już trzy razy. - oznajmiła mu. Wzruszył ramionami. Zaśmiała się i napluła na dłoń. - Zakład? - wyciągnęła w jego stronę dłoń. Uśmiechnął się i również "zaślinił" swoją dłoń. Wyciągnął ją w jej stronę i uścisnął. Po uścisku oderwali dłonie i wytarli o część ubioru, robiąc przy tym dziwne i krzywe miny. Rozgrywka poszła dość szybko. Po chwili oboje mieli po sześć punktów. Wystarczył tylko jeden strzał, a ktoś wygra. W tym momencie krążek znajdował się na połowie Leona. Wycelował i uderzył nim wprost do bramki dziewczyny. Zaczął się śmiać i wykonywać dość dziwny taniec szczęścia. Zaśmiała się w głos.
- Z czego się śmiejesz? Wygrałem! - krzyknął i powrócił do tańca.
- Super. A teraz mogę już iść? - uniosła brwi. Szatyn machnął ręką.
- Teraz rób co chcesz. - nie przerywał tańca. Parsknęła pod nosem i wyszła. Przed barem rozejrzała się jeszcze przed przejściem dla pieszych. Już miała wchodzić na ulicę, gdy usłyszała swoje imię:
- Violetta! - Verdas stanął obok niej. Zmarszczyła pytająco brwi. Chłopak uśmiechnął się. - Do zobaczenia. - musnął czule jej policzek i odszedł w drugą stronę.
Teraz nieświadomie dotknęła tego miejsca. Uśmiechnęła się do siebie. To było piękne wspomnienie. Momentalnie jej uśmiech znikł z twarzy. "Zakochałam się. Dlatego tak boli." Pomyślała, a w jej oczach zebrały się łzy.
***
Stali obok siebie, a jednak myślami byli tak od siebie daleko. On myślał o uroczej Castillo. Ona zaś, o przystojnym Meksykaninie. Westchnęli w tym samym czasie. Leon przymknął oczy i wspominał wszystkie piękne chwile. Spacery po parku, wyjścia do kawiarni, kina. Zawsze wydawała się taka prawdziwa, a okazała się być inna. A może jednak nie? Ciągle myślał "Co by było gdyby?" Gdyby nie zdał do studio. Gdyby Violetta była inna. Ciągle nasuwała mu się jedna odpowiedź - byliby parą. Teraz do niego dotarło, jaka szatynka była dla niego ważna.
- Zakochałem się. - wymamrotał, tak żeby nikt nie usłyszał.
- Co? - włoszka wyrwana a zamyśleń przeniosła na niego wzrok. Pokręcił głową.
- Nic, nic. - machnął ręką. Brunetka kiwnęła głową. Powróciła do swoich rozmyślań. Marco ją kocha. Kocha ją... Znaczy się, być może. Cauviglia westchnęła. Myślała o nich, jak o... Parze? Tak, Marco i Francesca. Francesca i Marco.
- Marcesca. - szepnęła do siebie. Uśmiechnęła się pod nosem.
***
Zapukała delikatnie do drzwi. Ludmiła była trochę zdenerwowana, pierwszy raz odwiedzała włocha. Nie wiedziała co będą robić, mówił że to niespodzianka. Zestresowana zaczęła skubać kawałek spódnicy. Była normalnej długości, kremowa. Po paru sekundach, choć dla niej to była wieczność otworzyła Mary. Dziewczyna uśmiechnęła się na widok przyjaciółki.
- Hej, zaraz możemy iść, tylko się pomaluję. Wejdź. - uchyliła szerzej drzwi, a zmieszana blondynka weszła do środka.
- Ale wiesz... Sory, ja do Fede. - oznajmiła Ferro. Zdziwiona siostra chłopaka uśmiechnęła się sztucznie, by ukryć złość na brata.
- Jasne... O, już idzie. - dziewczyna szybko wskazała na postać na korytarzu i znikła na schodach.
- Hej. - powiedział brunet uśmiechając się do niej.
- Cześć. - odparła i przytuliła go na powitanie.
- Chodź. - po oderwaniu włoch pociągnął ją za rękę i usadowił na kanapie. Zaśmiała się i rozmasowała bolący nadgarstek.
- Chciałeś złamać mi rękę? - zapytała z udawaną złością. Uniósł ręce w geście obronnym.
- Nie. Przepraszam. - odrzekł skruszony. Uśmiechnęła się.
- Ale w ramach rekompensaty, musisz mi powiedzieć co będziemy robić. - oznajmiła sprytnie. Zaśmiał się.
- Ty, chytra jesteś. No dobrze, obejrzymy horror! - odparł zadowolony. Dodał jeszcze, że idzie po płytę i zaraz wróci. - Jak będziesz się bała, możesz się przytulić. - oznajmił Federico i usadowił się obok niej, a Ferro prychnęła.
- Ani mi się śni. Ludmiła Ferro, się nie boi. - odrzekła twardo i przeniosła wzrok na ekran.
***
Perrdio usiadła w kącie pomieszczenia i założyła nogę na nogę. Rozejrzała się po korytarzu szkoły marszcząc nos. Na widok postaci w czapce uśmiechnęła się. Wstała i ruszyła do niego, stukając niezbyt wysokimi koturnami o posadzkę
- Maxi! - krzyknęła hiszpanka, widząc, że chłopak ma zamiar wejść do sali muzycznej. Brunet zmarszczył brwi i zdziwiony odwrócił się w jej kierunku. Pomachała mu radośnie i doszła do niego. Natalia odetchnęła głęboko.
- Dobrze... Że cię widzę. - wydyszała. Ponte parę razy otworzył i zamknął usta. Nie wiedział co powiedzieć? Był szczęśliwy, że Naty chciała go zobaczyć, a z drugiej zdziwiony. Wcześniej go nienawidziła.
- Mmnie? - zająknął się, a ona kiwnęła głową. Nie dowierzając uniósł brwi. Gest miał również oznaczać pytanie: "Po co?" Zaśmiała się.
- No wiesz... Chciałam cię przeprosić, że wcześniej tak cię potraktowałam... Nie zasłużyłeś sobie. - wyznała. Zrozumiała, że Maxi jest dobrym człowiekiem, tylko trochę się pogubił. Chciała go lepiej poznać, a dopiero potem oceniać. Taka właśnie była, zawsze dawała drugą szansę, nie była pamiętliwa. "Nigdy nie oceniaj książki, po okładce." - To było jej motto.
- Cco? - zapytał brunet. Uśmiechnęła się.
- No, mówiłam, że... - pokręcił przecząco głową.
- Słyszałem, tylko nie mogę w to uwierzyć. - zaśmiał się, a ona z nim.
- To wybaczysz? - przygryzła dolną wargę, a chłopakowi zmiękły nogi.
- Jasne. - ukazał rząd białych zębów. Odwzajemniła uśmiech.
- Super, ale teraz przepraszam muszę iść. Mam zajęcia. - oznajmiła brunetka. Kiwnął głową. Puściła mu wyimaginowanego całusa, jak to miała w zwyczaju i odbiegła. Uśmiechnął się do siebie.
- Udało mi się. - szepnął i zacisnął pięści. Zaczął się cicho śmiać, a ludzie którzy przechodzili obok dziwnie na niego patrzyli.
niedziela, 1 czerwca 2014
Rozdział 12
Wyjęła rurkę z koktajlu, z zaciekawieniem słuchając historii włocha.
-Mówię ci, jak wtedy mój kolega z włoch wyszedł na scenę dostał gromkie brawa, a my zwijaliśmy się ze śmiechu za kurtyną.
-Ciekawa historia. Opowiesz mi coś jeszcze?-poprawiła się na krześle, to dziwne, ale nie przeszkadzał jej nawet brak alkoholu w napoju, czy głośniej muzyki. Było przyjemnie, nie zwróciła uwagi, kiedy przestali się kłócić i zaczęli normalnie rozmawiać.
-Sorry, ale wyczerpał mi się limit. Nie mam nic ciekawego. Teraz ty coś powiedz.-uśmiechnął się opróżniając szklankę.
-Nie wiem co ci opowiedzieć. Może jakąś historia z Violą?-zaśmiała się.-z nią mam dużo wspomnień.-czekaj muszę się zastanowić.
-Dobrze to myśl, a ja skocze zamówić kolejną porcję soku.-odszedł w kierunku lady. Pomyślała o wczorajszym wieczorze. Było zadziwiająco miło. Śmiali się bez przerwy, chodzili na różne karuzele. Od tych dla dzieci do tych na których krzyczeli ze strachu. Grali w różne gry, wygrali wczoraj misia wspólnymi siłami. Czas płynął jej wtedy nie ubłagalnie szybko, ani się obejrzała, a wracali pustymi ulicami w środku nocy. Jedna staruszka otwarła okno wyzywając ich, od chuliganów i ćpunów, aż wkońcu dotarli przed jej dom. Niepewnie przybliżył się do niej i przycisnął wargi do jej zimnego policzka.
Przyłożyła dłoń do tego miejsca, patrząc wciąż na chłopaka rozmawiającego z kelnerem. Poparła głowę o rękę i obserwowała zbliżającego się chłopaka.
-Niestety nie ma już soku pomarańczowego.-wykrzywił usta w niepewnym uśmiechu.
-Weź coś inngo.-bawiła się skrawkiem obruska.
-Co?
-To co ty.-kiwnął potakująco głową i odszedł.
Historia. Pomyślała. Tylko jaka? Z Violą i Maxim bardzo dużo przeżyła. Ich spotkania polegały na ciągłym śmiechu i wygłupach oraz nie przerwanych imprezach. Włoch wrócił na miejsce i oparł się rękami o stół.
-To co? Masz już opowieść?-uśmiechnęła się pewnie.
-Jasne.
***
Podbiegł do brunetki, uważnie ją obserwując.
-Pomóc ci?-zapytał zabierając odrazu od dziewczyny futerał z gitarą.
-Dzięki.-odetchnęła z ulgą.-co tam?
-Stare nudne życie.-uśmiechnął się szeroko. Rozejrzał się uważnie po korytarzu, zatrzymując wzrok na meksykaninie.-A u ciebie?
-Tak jak zwykle.-nie spuszczał oczu z Marco, który nie odkrywał spojrzenia od włoszki. Zdając sobie sprawę z obecności Verdasa wymruczał coś pod nosem i odszedł.-Leon słuchasz mnie?-pstryknęła mu palcami przed oczami.
-Jasne. Chodźmy może pogadać. Co?-pytał prowadząc ją do sali Beto.
-No pewnie. Ale o czym?-usiadła na brzegu biurka nauczyciela.
-Zauważyłaś ostatnio, że Marco jest jakiś dziwny?-zauważył sprytnie.
-Nie, wydaje ci się. Tylko trochę, znam go od zawsze. To przejściowe.-przygryzła niepewnie wargę. Może on ma rację?-Tak myślisz?
-Tak mi się wydaje. Ale ty go lepiej znasz. To głupie, ale...-zatrzymał się obserwując ją dokładnie.-ale pomyślałem sobie, że on może jest. Może jest tak odrobinkę zazdrosny?
-Zazdrosny?-zaśmiała się-że niby o kogo?-przerwała zamyślając się przez chwilę, wyraz jej twarzy stawał się coraz bardziej poważniejszy.-O nas.-przyłożyła dłoń do ust.-to nie możliwe.
-Chyba jednak tak.-usiadł obok.-chcesz coś z tym zrobić.
-Nie. To nie możliwe. Marco wie, że to on zawsze będzie moim najlepszym przyjacielem. Nie może być zazdrosny. Przecież ja mam prawo mieć więcej znajomych.-masowała skronie próbując się uspokoić.
-No właśnie. Przyjacielem.-oparł się na dłońmi o blat biurka.-Może. Tylko tak teoretycznie, on może czuje coś… No wiesz. Więcej?-zaśmiała się nerwowo.
-Niee.-odkaszlnęła, próbując przybrać poważny ton-Nie.
-Nie byłbym taki pewny zobacz jak on się zachowuje. Poza tym...
-Nie! Nie! Nie!-przyłożyła dłonie do uszu.-To nie możliwe.
-Uspokój się Fran. Pójdę po trochę wody.-dotknął ramienia i odszedł w kierunku korytarza.
-Marco mnie kocha?-wydukała zdziwiona.-Marco mnie kocha.-wyszeptała lekko się uśmiechając.
-Już jestem.-podszedł podając butelkę wody. Usiadł obok i szturchnął ją ramieniem.-co robimy?
-Nie wiem. Może pośpiewamy?-podniosła gitarę.
-Chętnie.-uśmiechnął się podchodząc do klawiszy. Zaczęli śpiewać, meksykanin pojawił się w drzwiach, obserwując parę. Oparł się o ramę, poczuł czyjiś oddech na karku. Odwrócił się widząc szlochającą Violettę.
-Widzisz, oboje znaleźli lepsze towarzystwo.-odszedł w głąb korytarza.
-Właśnie widzę.-przetarła palcami pod oczami zostawiając długie czarne smugi makijażu. Odeszła w zupełnie inną stronę niż meksykanin.
***
Przetarła oczy, ziewając. Kolejna nudna książka o historii muzyki. Po co komu wiedzieć w którym roku zmarł Chopin, albo ile żon miał Bach. Ważne, że umie czytać nuty i wie kto jaki utwór napisał. A życie większości muzyków, którzy nosili perułki, nie było ekscytujące. Zamknęła z trzaskiem grubym tomem książki pod tytułem ,,Wielcy muzycy i ich dzieje." Parsknęła pod nosem i obejrzała dokładnie okładkę. Podniosła wzrok nad siebie, poraz kolejny widząc chłopaka w czapce.
-Co znowu chcesz?-spojrzała nie ukrywając swojego zdegustowania z tej całej sytuacji.
-Nic.-uśmiechnął się siadając obok.
-To po ci przyszedłeś?-założyła dłonie na piersi, bardziej się rozsiadając na parapecie.
-Pomilczeć.-oparł głowę o ramę okna i wyjrzał przez szybę. Już otwierała usta żeby coś powiedzieć, ale co? Zamilkła powtarzając czynność chłopaka.-nie przeraża cię to?
-Co?-przeniosła wzrok na niego, po raz pierwszy zainteresowana, tym co mówi.
-Wszystko. Prędkość przemijania czasu, postęp technologiczny. To, że powoli wszystko nas przerasta.-Tak. Czuję to od zawsze. Pomyślała, ale przecież nie może mu przyznać racji. Co podwiedzieć? Rozmawiać z nim o czymś takim? Speszona bez słowa wzięła książkę zostawiając go samego.
***
Brodway obracał się ze swoją rudowłosą dziewczyną na rękach. Postawił ją, a jej stopy zetknęły się z mokrą trawą. Ich czoła stykały się ze sobą, chłopak ciężko oddychał zmęczony. Dotknął dłonią jej rozgrzanego policzka.
-Kocham cię.-powiedział próbując wyrównać oddech.
-Ja ciebie też-patrzyła uważnie chłopakowi w oczy. Zakręcił rudy.kosmyk włosów na palcu i musnął jej usta.-obiecaj mi, że już zawsze będziemy razem.-chwyciła dłoń chłopaka.
-Na zawsze i jeszcze dłużej.-uśmiechnął się promiennie. Zaśmiała się i zdjęła chłopakowi kapelusz, sama go ubierając. Przygryzł usta.-Ty ładniej w nim wyglądasz.
-Głupek.-przykryła mu dłońmi oczy i pocałowała chłopaka.
-Wspomniałem już, że cię kocham?-zaśmiał się obejmując dziewczynę.
czwartek, 29 maja 2014
Rozdział 11
- Rozumiesz to Fran?... Nie mogę patrzeć na Broadwaya... Ech! - usłyszał urywek rozmowy. Brazylijczyk niepewnym krokiem podszedł do niej, widząc, że skończyła rozmowę.
- Cami... - zaczął siadając koło niej. Przeniosła na niego wzrok i skrzywiła się.
- Czego chcesz? - spytała oschle. Westchnął.
- Przecież wiesz, że nie lubię się z tobą kłócić. - wyznał przysuwając się bliżej. Torres założyła nogę na nogę.
- I co w związku z tym? - prychnęła rudowłosa. Uśmiechnął się delikatnie.
- W związku z tym, chciałbym cię przeprosić. - oznajmił i wyczekiwał na jej reakcję. Westchnęła i przymrłużyła oczy.
- I co ja mam z tobą zrobić? - zapytała unosząc brwi. Nie potrafiła się na niego gniewać, kochała go.
- Przytulić mnie? - spytał z nadzieją i rozłożył ramiona. Zaśmiała się i wtuliła w niego.
- Kocham cię. - szepnęła, gdy trwali w uścisku.
- Ja ciebie też. Bardzo. - odparł.
***
Następnego dnia brunet w pośpiechu wszedł do studio. Ogarnął wzrokiem cały korytarz. Uśmiechnął się na widok hiszpanki w rogu pomieszczenia. Postanowił sobie, że za wszelką cenę przekona ją do siebie. Pokaże, że nie jest taki zły. Nie wiedział, dlaczego go tak nie lubiła. Zdecydowanym krokiem podszedł do brunetki.
- Hej - uśmiechnął się siadając koło niej. Zignorowała go, starając skupić się na rysowaniu w zeszycie. Udawała, że go nie widzi.
- Halo! Ziemia do Naty. - Ponte dotknął delikatnie jej ramienia. Westchnęła podirytowana i spojrzała na niego, pełnym nienawiści spojrzeniem.
- Co? - spytała oschle. Uśmiechnął się szeroko.
- Wiesz... jesteś hiszpanką. Może opowiesz mi coś o Hiszpanii, bo nigdy tam nie byłem. - poprosił Maxi. Perrdio założyła ręce na pierś.
- Poczytaj sobie w internecie. - zaproponowała. Jęknął zniecierpliwiony.
- Ja próbuje być miły. - oznajmił. Brunetka pokiwała głową z ironią.
- Coś ci nie wychodzi. - prychnęła i odeszła. Zacisnął pięści i odetchnął głęboko.
- Co ze mną jest nie tak? - szepnął sam do siebie. "Może z nią coś jest nie tak?" Pomyślał, ale zaraz pokiwał przecząco głową. Długo siedział w samotności i rozmyślał, jak przekonać Natalię do siebie. Bezradny podniósł się i poszedł do szafki.
***
Castillo wbiegła do studio i odrazu zauważyła Ludmiłę zmierzającą do szafki. Podbiegła do niej, stukając obcasami o podłogę. Postanowiła, że postara się odbudować przyjaźń z Ludmiłą i Maxim. Jeśli się nie uda, może to będzie znak. Westchnęła i dogoniła przyjaciółkę.
- Lu! Ludmi! - krzyczała Violetta biegnąc za przyjaciółką. Blondynka zatrzymała się i odwróciła. Na widok dziewczyny uśmiechnęła się promiennie. Szatynka szybko doszła do niej. - Możemy pogadać? - spytała. Ferro pokiwała głową, ruszając w głąb korytarza.
- Chodź, muszę wziąć coś z szafki. - wskazała kciukiem na szereg szafek. Violetta kiwnęła głową. Ruszyły razem ramię w ramię.
- No... Wiesz, może wieczorem pójdziemy gdzieś? - zapytała, gdy jej przyjaciółka otwierała "sejf". - Dawno nigdzie razem nie wychodziliśmy... - w tym momencie z szafki Ludmiły wypadła koperta. Dziewczyna schyliła się, by podnieść ową rzecz. Otworzyła ją i wyjęła dwa bilety do wesołego miasteczka. Zmarszczyła brwi. Przejrzała jeszcze raz zawartość koperty. Blondynka wyciągnęła jeszcze skrawek papieru. "Obiecałaś mi jeszcze spotkanie. O siódmej przed wejściem. Fede." Przygryzła dolną wargę i uśmiechnęła się do siebie.
- Ludmiła... - Castillo pomachała jej dłonią przed oczami. Ferro podniosła na nią wzrok.
- Przepraszam, mam już plany. - oznajmiła z szerokim uśmiechem. Cmoknęła ją na pożegnanie w policzek i odeszła. Szatynka westchnęła głęboko.
- Narazie. - szepnęła odprowadzając wzrokiem przyjaciółkę.
***
Leon westchnął i założył ręce na pierś. Ciągle patrzył na Castillo rozmawiającą ze swoją przyjaciółką. Przymknął powieki i cofnął się. Włoszka spojrzała na niego zdziwiona i pomachała mu dłonią przed oczami. Skrzywił się, stracił nadzieję. No tak, nadzieja matką głupich.
- Leon słuchasz mnie?! - krzyknęła mu do ucha podirytowana Francesca. Skrzywiony odwrócił się w jej stronę.
- Przepraszam, ale nie. - odparł smutno Verdas. Brunetka położyła mu dłoń na ramieniu. Podążyła za jego wzrokiem i natrafiła na Castillo. Westchnęła.
- Nie martw się. - poklepała go delikatnie po ramieniu. Spuścił głowę.
- Powiedziała, że chce się zmienić. Właśnie widzę. - burknął pod nosem nie podnosząc wzroku. Przytuliła się do niego. Odwzajemnił przyjacielski uścisk. - Dziękuję. - wyszeptał szatyn. Zaśmiała się serdecznie.
Zza filaru obserwował ich Tavelli. Gdy zobaczył ich czuły uścisk, nie wytrzymał. Był zazdrosny, i to bardzo. Nie wiedział, może coś czuł? Może chciał być kimś więcej, niż tylko przyjacielem. Jednak miał związane ręce, nie mógł jej powiedzieć. Tak, po prostu. W przypływie złości podszedł do nich. Odchrząknął znacząco, zwracając ich uwagę. - Możecie się przestać obściskiwać? Musimy skończyć piosenkę. - powiedział gniewnie brunet. Verdas uniósł ręce w geście obronnym.
- Przepraszam? - uniósł brwi. Marco zacisnął pięści i podszedł bliżej szatyna. Zatrzymała go Francesca, stając pomiędzy nimi.
- Marco... - wycedziła przez zęby Cauviglia. - Idziemy ćwiczyć, w spokoju. Masz zostać do końca próby. Nie tak jak ostatnio. - oznajmiła i pociągnęła ich obu za ręce.